BEKLENEN FOTOKİTAP, SİMAV ALBÜMÜ

Yöremiz ilçelerinin 100 yıllık geçmişini yansıtan fotoğrafları toplanıp bir Albümün içinde yer alabilir mi?..Evet bu yöremiz üzeri kitap yazan ve kültürel çalışmalar yapan ben dahil üç-beş hemşehrimizin hayelidir. Ancak bu iş hem külfetli hem de masraflıdır. Eh birazda merak işidir.

Meraklı olacaksın, bulundukları yerlerden ve kişilerden bin-bir rica ,minnet ile hizmet karşılığı toplayacaksın,yırtılmaması-kaybolmaması için mesai harcayacaksın. Hem meşakatli hem de zaman alan bir uğraşıdan çıktıktan sonra “siyaset-ticaret ikilisi kurumlara” kızıp benim gibi arşivini dağıtacaksın!…
Her hafta düzenli olarak İzmir adresime postalanan DEMİRCİ HALIKENT Gazetesindeki haberde Özkahraman Fotoğrafçılık işletmesi sahibi Ali Özkahraman yaşadığı ilçesi Demirci’nin 1920-1950 yılları arasına ışık tutan belgesel Fotokitabı “DEMİRCİ CUMHURİYETİ” adıyla fotokitap halinde yayınlamış, kendisini tebrik ederim…Geçmişini bilmeyen yada hatırlamayanlar geleceklerine deneyim ve ışık tutamazlar…

20 yıl önce Simav merkez yukarı çarşı başında tarihi Park kahvesinin ıhlamur ağacı altında Simav sohbetlerine gark olduğum emekli öğretmenlerimizden ŞEVKİ BAYKAL hocam, Alaattin’imiz boynuz kulağı geçti,benden geçti ama sen bir Simav Foto albümünü topladığın Simav resimlerinden bastırıp yayınla” deyişi hala kulaklarımda çınlar.Allah rahmet eylesin Şevki hocamla Park kahvesinde uzun- uzun Simav tarih ve kültürü hakkında tedrisattan geçip iyi bir Simav diplomasını hocamın yukarıdaki veciz sözüyle aldığımı sanmıştım!..
Nerdeeeen!… Şevki hocamın gönül kırıklığıyla kendisini hayel kırıklığına uğratan siyaset-ticaret ikilisi kurumlar-kişiler gibi ahirete göç etmesi bana ders olmamış gibi,yarım yüzyılı bu dünyada misafir olarak tamamlayan bendenizde Şevki hocamın kültür vasiyetini yerine getiremeden Allahaısmarladık diyeceğim galiba!…

Size 16 yıl öncesinde tuttuğum notlarımdan ilçemiz Simav’da ilk nostaljik Fotoğraf sergisini nasıl gerçekleştirip Simav Milli Eğitim Camiasına ve Simav halkına karşılıksız mesaimden satır aralarımı yazıp o günlerin tanıklarına nostalji yaşatmak istiyorum…

İzmir’de çalıştığım gazete ve basın danışmanlığını yaptığım şirket adına 30-Eylül,4-Ekim 1994 tarihleri arasında Başbakanlık Toplu Konut İdaresinin DİYARB AKIR, ŞIRNAK ve HAKKARİ’deki temel atma törenlerine gazeteci olarak katıldım. Dönemin Başbakanı Tansu Çiller’in bu illerdeki törenlerini tek- tek fotoğraflayan bendeniz Simavlı Alaattin, oralarda dolaşmazdan 15 gün öncede Şırnak’ta görevli Simavlı Polis memuru RAHMİ DANA bölücü örgüt tarafından Şehit edilmişti. Şehit Polis Rahmi Dana’nın mesai arkadaşlarıyla tanıştım. O polisler ki Şırnak’dan Diyarbakır’a dönerken beni ve ekip arkadaşlarımı 4 saatlik tehlikeli kara yolculuğumuza koruma refakati etmişlerdi.

Hayli yorucu Şırnak seyahatimden sonra 22-Ekim-1994 günü akşamına ‘SİMAV 2’.nci ŞİİR ve ŞAİRLER GÜNܒ için Simav’a gelmiştim. Rahmetli Şairimiz ALİ ABDÜLKERİMOĞLU ve halen geleneği devam ettiren Mali Müşavir OSMAN KARAARSLAN ağabeylerimin İstanbul Ana Dergisi Grubu şairlerini ilçemizde misafir etmeleri Simavlı şiir severlere epey duygu yüklü insanlardan feyz alınmasını gerçekleştirmiştir…Evet bende şairler şöleni düzenleyen ağabeylerimi etkinliklerinde desteklemek için Simav’ımıza koşup gelmiştim.

Eski okulum Simav Lisesini ziyaret edip o zaman ki müdürü MEHMET YAVUZ hocama Lise’de bir fotoğraf sergisi düzenlemeyi teklif ettim. Sergiyi Atatürk Haftası başlangıcı olan 10-Kasım-1994 tarihinde açmayı kararlaştırdık. Simav’a ait 12 yıldır topladığım 50 adet eski fotoğrafı İzmir’de baskısını yaptırarak 8-Kasım 1994 akşamına SİMAV’a geldim. “Cumhuriyetimizin 71.yılında dün bugün fotoğraflarla SİMAV” adı altında o zamanlar Lisenin zemin katındaki kantinin salonunda 50’si tarihi olmak üzere 150 Simav fotoğrafını sergiledik.

10-Kasım-1994 Perşembe günü saat 11’de SİMAV KAYMAKAMI KADİM DOĞAN,Belediye Başkan vekili Av.HASAN GÖNCÜ,ilçe milli eğitim Müdürü,okullar ve banka müdürleri olduğu halde sergimizi açtık.Belediye Başkanımız Metin Karakuyu’ Simav dışında oluşundan sergiyi 18 Kasım Cuma günü gezdiğinde bir sürprizle karşılaşmıştı…Fotoğraflardan birinde kendisini 1970 yılına ait ilkokul sınıf arkadaşlarıyla olan fotoğrafını ilk kez bu sergide gördüğünde o dönem yayında olan Simav Televizyonu haberlerinde kamera karşısında şu sözleri söylemişti;” Alaattin ile ilkokuldan sınıf arkadaşıyız. Benim ilkokul 4.sınıftaki halimi gösteren fotoğrafımda sergide yer almış. Böyle bir serginin Simav’ımızda düzenlenmesi gurur verici.Kendisinin daha büyük sergiler hazırlaması dileğimizdir” olmuştur.Yine Simav Kaymakamı Kadim Doğan ise gezdiği sergiyi şu şekilde ifade etmişti; “ Alaattin’in Araştırmacı-Gazeteci olması nedeniyle sergiyi çok zengin en güzel şekilde hazırlamış kendisini Simav Kaymakamı olarak kutluyor ve tebrik ediyorum” demişti…
Simav’da İLK KEZ eski fotoğraflarla süslenmiş Simav İlçesinin 50 ile 70 sene gerilerine kadar inen görüntülerinin yer aldığı Fotoğraf sergisi 10 gün boyunca yüzlerce hemşehrimiz, binlerce öğrencimiz tarafından gezilmişti. İlçemiz kurum ve kuruluş yetkilileri bu tür etkinliklerin tekrarını ve devamının getirilmesini istediler…
Ben bu sergideki önemli arşiv fotoğraflarımın bir kısmını Osmanbey İlkokulu salonlarına asmıstım…Diğerlerini de Belediye ve Eynal Kaplıcalarına bağışlamıştım…Şimdilerde bu arşiv fotoğraflarımın Simav adına veb sitesi açanların albümlerinde görüyorum.
Bugün İzmir Arkeoloji Müzesinde çalışan Kelemyenice beldemizden Metin İmren arkadaşım ve Türkçe Öğretmeni Yaşar Bozyiğit’de olduğu halde 8 yıl kadar öncesinde yine Park kahvesinde bir bayram günü ıhlamur ağacının altında toplanmış Simav üzeri bir albüm için arşivlerimizi birleştirsek bir KAMU KURUMUDA sponsor olsa projesini ortaya atmıştık.Ancak ne bizleri ne arıyan var ne soran.Soranlarda elindeki ver gerisini sorma türünden arıyor…Bir duyuyoruz, bir bakıyoruz uzman alanı olmayan kişiler benim akrabam,benim köylüm,benim partilim nevinden istihdam olunuyor…İşin ucunda maaş var ya hak edene değil hak etmeyene teveccüh siyasetçilerimizin hastalığıdır. Allah yollarını açık etsin siyasetçilerimizin..
Simav üzeri kültür sanat alanında pişmiş hemşehrimiz sayısı iki elin parmakları kadar yok…Bu kadar kişinin küstürülmesine de gerek yoktur.Bir mahalli futbol takımına ayrılan bütçeler kültür-sanat adına da pekala ayrılabilir. Halen Simav adına araştırma yapan yaşayan Simavlıların bir isim listesini buraya yazacak olursak, Dr.Recep Albayrak, Öğretmen Yaşar Bozyiğit, Bendeniz Gazeteci Alaattin Gürırmak, Naşa Köyünden öğretmen Ahmet Demircan, emekli öğretmenlerimiz Ertuğrul Erdoğdu ve Cihat Pala’yı hemşehrilerimize sayabilirim…BU arada eski Simav resimlerini arşivleyen hemşehrilerimizde var…eğer yazımın başında da belirttiğim üzere komşu ilçelerimizin bir kültür hizmeti olarak bastırıp yayınlamaya başladıkları FOTOKİTAP SİMAV ALBÜMܒnün de yetkili ve ilgili kurum ve kuruluşların başındaki hemşehrilerimizce proğramlarına almaları artık bir Simav meselesidir. Tabi eğer daha kapsamlı tutulup bir elden tek masraf edilmesi halinde düşünürsek…Simav fotoğraflarının yanına BELDELERİMİZİN ve komşu ilçelerimiz ŞAPHANE ile PAZARLAR’ın nostaljik resimleri de yer alabilir bu çalışmada…

Sağlıcaklakalın,,
23-6-2010, İzmir Alaattin GÜRIRMAK

KAYNAK

Benzer Konular:

1. Simav Depremi ve Kuyruklu Yıldız – Alaattin Gürırmak
2. Bayrakli Simav – Alaattin Gürirmak
3. Radyoda 15 dakika Simav – Alaattin GÜRIRMAK
4. Simav”ın Sesi Dergisi Yayında – Alaattin GÜRIRMAK
5. SİMAV’IN YÜZKİTABI! – Alaattin Gürırmak

Yunanlılar, 1919’un 15 Mayısında, sözüm ona büyük ideallerini gerçekleştirmek için İzmir’i işgal etmişlerdir. Batı Anadolu’yu, haçlı güruhunun son temsilcisi edasıyla zulümden geçirmişlerdir. Hangi köye gitseniz hangi ihtiyara sorsanız bu dönem hakkında söyleyecek bir acı gerçeği vardır. Yazımızın asıl konusunu oluşturan, yaşanılmış olan aşağıdaki hikâye de, Yunanlıların doğrudan olduğu gibi dolaylı yönden de nice zulümlerde bulunduklarının açık bir delilidir. Bu hikâye, Kütahya’nın Hisarcık ilçesinin Hasanlar köyü sakinlerinden Neslihan Mor ve Ümmü Uymaz’dan derlenmiştir. Hikâye şöyledir:
Yunan kuvvetleri Eskişehir’i işgal etmişlerdir. Halkı tam manasıyla kargaşa ve korku sarmıştır. Çünkü daha önceden Yunan askerlerinin Ege’de yaptığı zulümler halkın kulağına gitmiştir. Halk sokağa çıkmaya bile çekinmektedir. Ankara’daki meclis durumun vahametini iyi bildiği için meclisi daha doğudaki bir şehre taşıma planları yapmaktadır. Yunan kuvvetleri şehirde hâkimiyeti sağlamıştır. Başta hükümet konağı olmak üzere resmi dairelere el konularak bir süre sokağa çıkma yasağı ilan edilmiştir. Yunan kuvvetleri komutanı kendisine bir ev seçerek yerleşmiştir.
Aradan bir iki gün geçtikten sonra, Yunan komutan kaymakamı yanına çağırarak ahlaksız bir istekte bulunmuştur. Şehrin en güzel kızını kendisi için istemiştir. İsteğinin gerçekleşmemesi durumunda halkı kurşundan geçireceği tehdidinde bulunmuştur. Kaymakam, bu aşağılık isteği çaresiz kalarak yerine getirmeyi kabul etmiştir.
Şehrin en güzel kızı Nazik adlı güzeller güzeli bir kızdır. Nazik nişanlanalı on beş gün olmuş ama nişanlısı düzenli orduya katılmak üzere Ankara’ya gitmiştir. Nazik, elindeki kınası bile kurumadan ayrılık acısına düşmüştür. Kaymakam Nazik’i anne ve babasının elinden zorla alarak Yunan komutanına teslim etmiştir. Yunan komutan Nazik’in güzelliği karşısında büyülenmiştir. Komutan, Nazik’i bir savaş ganimeti gibi görerek başkent Atina’ya göndermiştir. Nazik Atina’ya varınca kralın bir akrabasıyla zorla evlendirilir. Evliliğinden yıllar geçmiş ve üç çocuğu olmuştur. Nazik, tüm baskılara rağmen dinini değiştirmemiş, Hıristiyan olmamıştır. Bir Yunanlı ile evli olduğunu ve ondan çocukları olduğunu yıllar geçmesine rağmen bir türlü kendisine yedirememiştir. Hatta çocuklarını bu yüzden sevmemektedir. Çünkü Yunanlıların, Anadolu’daki zulümlerini unutmamıştır.
Nazik Türkiye’ye dönmeyi düşünmektedir. Türkiye’ye gidecek bir gemi kaptanı ile anlaşır. Yüklü miktarda para verdiği kaptan, onu Türkiye’ye götürmeyi kabul eder. Anlaştıkları gün güneş doğmadan yola çıkarlar. Nazik çocuklarını da yanına alır. Kocası, Nazik’in kaçtığını anlasa da iş işten geçmiştir. Gemi tam denizin ortasındayken Nazik çocuklarını denize atmaya karar verir. Çocukları Nazik’e:
“Ne olur anne atma bizi denize
İstersen hemen döneriz dinimize”
deseler de Nazik çocuklarını Ege denizinin serin sularına atmıştır. Artık onu hayata bağlayan hiçbir şey kalmamıştır. Nazik, önce İzmir’e daha sonra da Eskişehir’e ulaşır. Tek isteği son nefesini ülkesinin toprağında vermektir. Anne ve babasını bile görmeden canına kıyar.
Nazik’in annesi bu duruma çok üzülmüş ve kızının arkasından birçok mani yakmıştır. Bu manilerden derleyebildiklerimiz şunlardır:

-1-
Arpalar hasat oldu
Nişanlım nasıl oldu
Ellerimin kınası
Yunana nasip oldu

-2-
Atina’nın üzümü
Söyleyemem sözümü
Üç kuzumu atarken
Yumuverdim gözümü

-3-
Atina’nın yanında
Asilik var karnında
Üç çocuğunu sorarsan
Balıkların karnında

-4-
Kırda kavak biter mi?
Dibinden su teper mi?
Sen gavur ben Müslüman
Bize nikâh düşer mi?

-5-
Çiğ yumurtayı içmem
Pis Yunan bize düşman
Sür gemici gemini
Ben dinimden vazgeçmem

-6-
Kabaklar köken attı
Yunanlar sulha yattı
Eskişehir muhtarı
Beni Yunan’a sattı

KAYNAK

Benzer Konular:

1. Öğrencilerin Yol Çilesi Sona Eriyor
2. Öğrencilerin Yol Çilesi Sona Eriyor
3. Simav’da 123 Öğrencinin Yol Çilesi Sona Erdi
4. Otopark çilesi Bitecek
5. Üniversitenin Yol Çilesi Bitti

ŞAPHANE DAĞININ GÖRKEMİ

Kütahya İli içerisinde tek kütle halinde yükselen Şaphane Dağı, çevresindeki yerleşimlerden bir Kartpostal pozu veriyormuş gibi durmaktadır.

Güneyinde Uşak Organize Sanayi Bölgesinden açık havalarda kendini gösteren Şaphane dağı İzmir-Ankara güzergahından seyreden araçlardan bir masal dağını andırırcasına bakanları büyüler…Hatta kış gecelerinde zifiri karanlıkta bile eğer bir parça ay varsa gökyüzünde karlı “Ulu gedik” isimli 2.121 metrelik zirvesini kilometrelerce uzaktan görebilirsiniz…Bendeniz 2005 yılından beri İzmir’den Ankara’ya yaptığım gece seyahatlerinde Uşak’a 18 kilometre kala sol tarafıma baktığımda Şaphane Dağını yerinde mi? Değil mi! görmeden geçmedim. Çünkü Ankara’ya 5 senedir “Simav’da Yaren Geleneği” isimli kitabımdan ötürü Mahkeme duruşmalarıma gidip geliyorum. Giderken gecenin leyli vaktinde bu dağa bakmamın sebebi, uğrunda Ankara’larda mahkemelerde yargılandığım memleketim Simav’ın bu dağla bakışıyor olmasındandır. Hele bu mevsimlerde Simav’dan Şaphane Dağı çok güzel görünür. Eğer karlı zirvesinin ardında akşamüzeri boy gösteren duru beyaz dolunay’ın görünümünün fotoğrafını çekebilirseniz, sizi sanki uzak doğu’da Japonya-Kore gibi ülkelerden bir yerde gibi seyahatte hissedebilirsiniz!..

1990 yılında İzmir’den mesai arkadaşım Şaphaneli Özcan Özturan ile Simav’a gelip dönerken Şaphane’ye uğrar birer güveç yemenin gününü Cuma’ya denk getirirdik…Sanıyorum 1996 yılında çalıştığım İzmir Yeni Asır Gazetesinde haber yapmak için belediye başkanı Mehmet Gürler ağabeyin misafiri olarak Şap Dağının yamacındaki kiraz bahçesini gezerken,”Alaattin’imiz artık Şaphane için- ‘girişi olup çıkışı bulunmayan ilçe’ -diye yazmayın emi…Bak, Şaphane Dağından yol açtık, arkadaki Değirmendere köyüne gidiyor şeklinde konuşmuştu..Bildiğiniz gibi Şaphane merkezi Simav-Gediz Yolundan 8 kilometre kuzey içeride, bir dere başında kuruludur.

Yine 1999 Gölcük Depreminden bir yıl sonra İzmir Sabah Gazetesinin Muhabiri olarak 2000 yılı Ağustosunda Şaphane’yi ziyaret etmiştim…Neden mi? Şaphane’nin tam merkezinde yer alan Koca Seyfullah Camii’nin mihrabındaki deprem sütunlarının fotoğrafını çekip haberini yayınlamak için..Çivi kullanılmadan ahşap mimaride ve Türk-İslam iç süslemeleriyle bezeli Eseri bu camimiz 1498 yıllarında Kanuni Sultan Süleyman Dönemi Mimar Sinan’ın kalfalarından Koca Seyfullah tarafından yapıldığı sanılıyor.

Daha sonra 2002 senesinde Belediye Başkanı Ramazan Yeşildeniz’in misafiri olarak Kiraz Şenliğine gelmiştim Şaphane’ye…Hatta Simav’ın Sesi Gazetesi Yazı İşleri Müdürü Şaphane Doğumlu yarenim Mustafa Arıgümüş’le idim. Mustafa şimdi Şaphane Meydanına istimlak edilen doğduğu evlerinin bahçesindeki tarihi çeşme taşlarını göstermişti.Bu çeşme taşları Doğu Roma Bizans Döneminden kalmaydı…Zaten 2001 yılında Turistik Simav İlçesi Haritasını yayınladığımda Şaphane ilçesinin de tamamını bu haritaya dahil edip üzerine de ilk defa -Teodokya-olarak Roma Dönemi ismini ilave etmiştim.

Şaphane, Roma,Bizans,Germiyan Beyliği,Osmanlı Devleti ve nihayetinde Cumhuriyet dönemimizde Şap Madeni çıkarılmasıyla ünlenmiştir. Kütahya Germiyan Beyliği dönemi 1276-1429) Şap Dağının Batısında Yeni Kayra Mevkinde Boncuktaş ismiyle 1463 senesinde kurulmuş, geniş şap yatakları nedeniyle zamanla gelişmiş,büyümüş Şap Evi anlamına Şaphane adını almıştır.Şaphane,Osmanlı’nın son dönemleri ve Cumhuriyetimizin ilk yıllarında Gediz İlçesine bağlı Nahiye(Bucak) Müdürlüğü halinde bugünkü Pazarlar İlçesi ile Simav’a bağlı Kuşu Beldesininde merkezi olmuştur.Pazarlar ve Kuşu 1942 yılında referandumlarla Simav İlçesine bağlanmışlardı . Daha sonra Pazarlar 1990 yılında 8 Simav Köyü ile birlikte İlçe olurken Şaphane’de Pazarlar’dan iki sene önce 1988 yılında Gediz’den ayrılarak İlçe yönetimine kavuşmuştu…Ancak Şaphane Belediyesi’nin kuruluşu 1922 yılına dayanır. Şaphane 1988 yılında merkezi 4 bin kişi, ilçe nüfusu ise 12 bin kişi olarak sayılmasına rağmen yöremize iş sahalarının açılamayışı, yatırımların yapılamayışından olsa gerek büyük bir göçle nüfuslarımızda azalma tüm ilçelerimizin adeta sorunu olmuştur. 2008 yılında ilk kez yapılan adrese dayalı nüfus sayımında Şaphane merkezi 3.356 kişiye ilçe nüfusu ise 7.554 kişiye düşmüştür.
Görkemli Şaphane Dağı 2.121 metrelik Ulu Gedik zirvesinden baktığınızda Doğuda Gediz, Güneyde Şaphane merkezi ve daha ilerilerde Uşak Organize Sanayi Bölgesi, batıda Simav ve Balıkesir Sındırgı’ya kadar uzayıp giden Simav Sıra Dağları , Kuzeyinde Hisarcık-Emet İlçe merkezlerini görebilirsiniz…Hatta günümüzde Gediz Merkezinin içme suyu büyük oranda Şaphane Dağının doğu eteğinde yer alan Pınarbaşı(Tekkeköy) ile Gürlek köylerinden çıkan Çınarlık ve Torlak kaynak suları belediye şebekesi suyu olarak kullanılır.

Geçen sene İzmir’de tanıştığım Şaphane İlkokulu öğretmenlerinden İnceğiz Köyünden Kurtuluş Savaşı Gazisi KOCA EFE’nin 1925 doğumlu Halil Özalp ağabeyle, ilçenin İstiklal Harbi olayları hakkında bilgiler edinmiştim. Halil Özalp Hocam babası Koca Efe’yi
( Nurullah Özalp, vefatı 1974) öğle hararetle anlatıyor ki heyecanlanmamak elde değil. Sonra ilginç bir ayrıntıyı daha eklemeden geçmeyeyim Şaphane-Gediz Kahramanlarından İnceğizköylü Koca Efe’nin emekli öğretmen oğlu Halil Özalp ağabey göç ettiği İzmir’de Foça İlçesinin ŞAPHANE DAĞI eteğindeki Hakan Sitesinden yazlık almış orada ikamet ediyo. Halil Hocam’a soruyorum neden Foça Şaphane Dağı eteğinden yazlık aldınız soruma memleketim Kütahya Şaphane Dağını ömrümce hatırlamak ve unutmamak için demesin mi!..

Şaphane’mizde Dostel isimli Fabrikamızı da burada anmadan geçmeyelim…1990’lı yıllarda eski Simav Mal Müdürümüz saygıdeğer Avni Kayapınar ağabeyimiz burada yöneticilik yaparken kendisini ziyaret ederdim. 100 kişiye yakın personele istihdam sağlayan bu işletmenin temeli 1970 yılında atılmış 1974 senesinde de üretime geçmiştir. İşlediği Alüminyum Sülfat, Kağıt Fabrikalarında, Tekstil Sanayinde,Boya ve Kozmetik Sanayinde,deri ve gıda sanayilerinde kullanılmaktadır.

Kütahya’nın 133 kilometre güneybatısında Şaphane Dağının batı eteğinde kurulu Şaphane ilçesinde Dumlupınar Üniversitesine ağlı birde Meslek Yüksek Okulu öğrenim veriyor. Yıllar önce Şaphane Adliyesinde memur olarak görevli Tavşanlı doğumlu Cavit Kocaçay hemşehrimizin yayınladığı -Beyaz Boncuk- isimli Şaphane’yi anlatan kitabı kütüphanemde halen saklarım. Keşke yöremizin bütün ilçelerinin ve köylerinin tek tek kitabını yazabilsek doğup büyüdüğümüz topraklarımızı akıp durduğumuz şanlı dağlarımızı tek tek yazıp tanıtabilsek…Simav Dağlarının,Gölcük-Eğrigöz Dağlarının,Gediz Murat Dağının kardeşi ŞAPHANE DAĞINA ve onun eteğinde soluk alıp veren hemşehrilerimize İzmir gurbetinden selam olsun…Sağlıcaklakalın…

4-5-2010, İzmir
Alaattin Gürırmak

KAYNAK

Benzer Konular:

1. TÜRKİYE’NİN İLK KÖY GAZETESİ PAZARLAR İLÇESİNDE YAYINLANMIŞTI – Alaattin Gürırmak
2. Simav’a Yol Gelmiyecekse! Simavmi Yola Gitsin? – Alaattin Gürirmak
3. Simav Çöküntü Alanı – Alaattin Gürırmak
4. Simav Ulu Camii Kitabesinde Ne Yazıyor? – Alaattin Gürırmak
5. Simav Dağlarında Bademler Çiçek Açar – Alaattin Gürırmak

Umay Türk mitolojisindedoğum ve bereketin sembolü olan en önemli tanrıçanın adıdır. Eski Türklerde anneleri (özellikle loğusa kadınları) ve çocukları koruyan, olumlu nitelikleri bulunan bir ruhtur.
En eski Türkçe kelimelerden birisi olan Umay kelimesi Divân-ı Lügati’t-Türk‘te plasenta kelimesini karşılayacak şekilde "son, kadın doğurduktan sonra karnından çıkan sonu" olarak geçmektedir. Orhun Yazıtlarında da geçen Umay, Türk ve Moğol mitolojisinde bir bereket tini olup hamilelerin, doğmuş ve henüz doğmamış çocuklar ile hayvan yavrularının koruyucusudur.
Umay’la güneşin ilgisi vardır. Güneş’in sarı rengi yüzünden Türk boylarında Umay’a, “Sarıkız” da denilmektedir. Türk efsane ve masallarında ay erkek, güneş de dişi olarak düşünülür. Bu düşünce Umay kültüyle ilgilidir. Çünkü sarıkız da denilen Umay’ın, güneşle bağlantısı vardır. Yine Anadolu’da dâhil olmak üzere günümüz Türklerinin yaşadığı yerlerde görülen, ağaçların dallarına Allah’tan çocuk dilemek üzere küçük bez salıncak ve beşiklerin asılması, İslam’dan önceki Umay kültünün izleridir.
Erlik Han, eski Türklerin ve Moğolların inancı olan Gök Tanrı inancında yeraltı âleminin efendisidir. (Yeraltı âlemi=Yerlik/Erlik). Erlik, Tengri‘nin oğlu olmasına rağmen kötülüğü simgeleyen bir tanrıdır. Yani günümüzdeki şeytan ile aynı anlama gelir. Altayların bir yaradılış destanına göre Erlik, dünyanın yaradılışında Tengri’ye karşı fenalık yapmış ve Tengri onu ceza olarak yeraltı âleminin efendisi yapmıştır. Bu destan İslam’daki şeytanın cennetten kovulmasıyla benzerlik gösterir.
Yukarıda anlattıklarımızı özetlersek; Türk mitolojisinde Umay kadın ve çocukların koruyucusu bir melek iken, Erlik ise insana kötülük eden bir şeytan olarak karşımıza çıkar.
Simav ve çevresinde, Orta Asya’dan getirdiğimiz bazı kültür kalıntıları arasında Şamanizm’in bazı kırıntılarının da olduğunu, önceki yılarda bir makale olarak kaleme alıp bu tespitlerimizi “Simav’da Yaşayan Şamanist Kültürün İzleri Üzerine Birkaç Not” adı altında yayımlamıştık. Bu makalede, Simav’da Şamanizm’in etkisiyle hala yaşayan bir Sarıkız inanışından kısaca bahsederek, Türk dünyasında -Umay’ın diğer adı olan- Sarıkız’ın iyilik timsali koruyucu bir motif ile karşımıza çıktığından fakat Simav’ın bazı köylerindeki inanışa göre Sarıkız’ın bu inanışın tam tersi istikamette bir çizgide olduğundan bahsetmiştik.
Simav’daki bu inanışa göre Sarıkız, çocukları yüksek yerlerden aşağı düşüren kötü bir ruhtur. Yine Simav’da, çocukların ve bebeklerin korkmasında ve ağlamasında Sarıkız’ın etkisi olduğu inanışı yaygındır. Bu inanış Türk mitolojisinde önemli bir yeri olan “Albastı” ile de alakalı sayılabilir. Türk boylarının hemen hemen hepsinde Albastı’nın (Alkarası, Alkarısı), doğum sırasında ve sonrasında gerek anne için, gerek çocuk için çok büyük bir tehlike olduğuna inanılır. Bu ruhla ilgili inançlar, Türklerin çok eski devirlerinden günümüze dek gelen, hâlâ Anadolu’da yaşayan önemli bir mitolojik unsurdur. Simav’daki Sarıkız inanışı bu yönüyle albastı ile benzerlik gösterir. Buna rağmen Simav’daki Sarıkız inanışı daha çok Umay ve Erlik ile alakalıdır. Umay, Türk dünyasında ve Anadolu’nun pek çok yerinde iyi karakterli olmasına rağmen Simav’da kötülük yapan bir ruhtur. Bu sebeple yukarıda bahsini ettiğimiz Erlik ile karıştırılmış ya da Erlik’in yerini almış bir motif sergiler. Fakat Sarıkız adını alması Umay ile alakalı olduğunun açık delilidir.
Bu inanışa, bölgemizde sadece Simav’da rastlanmamaktadır. Hisarcık ilçesinde de aynı doğrultuda bir Sarıkız inanışı vardır. Yaptığımız derlemeler sırasında konuştuğumuz insanlar, Sarıkız’ı gördüklerini ve çocukken defalarca Sarıkız tarafından kovalandıklarını bile iddia etmişlerdir. Sarıkız’ın özellikle çocuklara musallat olduğunu, bazen de hayvanlarla uğraştığını dile getirmişlerdir. Sarıkız’ı görenler onu tasvir etmişlerdir. Sarıkız, saçları yere kadar uzanan, elbiselerinin üstünde parlak telleri olan, uzun boylu bir kızdır. Elbiseleri, saçları ve teni sarı renktedir. Hatta ilçe halkına göre Cumhuriyet mahallesinde Sarıkız’ın mezarı vardır. Mezarın olduğu bölge, Sarıkız’ın en fazla göründüğü yer olduğu için, burasının Sarıkız’ın mezarı olduğuna kanaat getirilmiştir. Eski yıllarda mezarın etrafı taşlarla çevriliyken, zamanla yolun ortasında kaldığı için etrafındaki taşlar temizlenmiş, onun yerine renkli taşlarla üstüne taş döşeme yapılmıştır.
Özetle; Türk dünyasında anne ve çocukları koruyan Sarıkız (Umay), Simav ve Hisarcık İlçelerimizde tam tersi bir mana yüklenerek çocukları korkutan bir ruh olarak karşımıza çıkar. Sarıkız, kötülük yapması yönüyle Erlik’e benzese de, Anadolu’daki yaygın inanış olan Sarıkız inanışı ile aynı çizgide olup, buna karşın tam ters anlam kazanmıştır.

KAYNAK

Benzer Konular:

1. Rus Ekonomist, Türk Aileye Gelin Oldu
2. Simav’ın Eski Belediye Başkanı Vefat Etti
3. Simav’ın Eski Belediye Başkanı Vefat Etti
4. Adnan Eski Kanal 3′te
5. Simav’ın Eski Belediye Başkanı Vefat Etti

TÜRKİYE’NİN İLK KÖY GAZETESİ PAZARLAR İLÇESİNDE YAYINLANMIŞTI.

20 yıl önce ilçe yönetimine kavuşan Pazarlar ilçemiz, Kütahya il merkezinin 135 kilometre uzaklığında olup güneybatı yönüne düşer. Yine eski Bucak merkezi Şaphane ilçesi,48 yıl bağlı olduğu Simav ilçesi ve Manisa-Selendi ilçesi, Pazarlar ilçemizin komşularıdır.

45 yıl önce Simav’a bağlı belediyelik belde Pazarlar ’da nüfus 437 hanede 2.408 nüfus yaşıyordu…2009 yılı adrese dayalı nüfus kayıt sistemi sayımına göre merkezde 3.360 kişi bağlı olduğu köylerde 2.636 kişi olmak üzere toplam 6.296 Pazarlarlı ikamet ettiği açıklandı.
Pazarlar geçen yüzyılda Gediz İlçesi Şaphane bucağına bağlı bir yerleşim merkeziydi…Ancak Eğitim alanında öncü köylerimizden biridir. Pazarlar da ilk medrese (yüksek okul) 267 yıl önce (1743’de) bugünkü Adliye binasının olduğu yerde öğrenime başlamış. Bu medrese de dini eğitimin yanında tarih,coğrafya ve matematik dersleri de okutulmuş..

1958 yılında belediyesini kuran Pazarlar (KAVAKİÇİ) 2-Ağustos-1991 tarihinde ilçe statüsüne kavuşup kaymakam ataması yapılmış. Eski Simav köyleri Sofular, Yakuplar, Yenice, Tepeköy,Sarayköy, Akşinik, Örey-Yapak ve Orhanlar köylerinin merkezi olmuştur…

***İSLAMOĞLU TÜRKÜSÜ ORHANLAR’DA YAKILDI..

Yöremizde zevkle dinlenip, düğünlerimizde bayramlarımızda çalınmazsa olmaz ağıt türkümüz İSLAMOĞLU’nun yakıldığı yer ORHANLAR köyüdür… İslamoğlu ,Şaphane Damlarındandır ama kendine kale olarak Selendili eşi ile iskan seçtiği yerde Orhanlar köyümüzdür…Ancak kaçak iken onu vuran kişide onu yakalmakla görevli SİMAV ilçe jandarma kumandanı ZENCİ(Afrika-Sudanlı) bir Osmanlı yüzbaşısıdır.
İslamoğlu türküsü Simav-Gediz arasında yer alan Pazarlar-Şaphane ilçelerinden başlayarak Uşak (eski Kütahya ilçesi),Afyon,Konya illerine kadar beri de Manisa ilçelerine kadar meşhur olmuş bir türkümüz oldu…
Simav merkezine 25 kilometre uzaklıkta olan Pazarlar, 1942 yılına kadar Gediz’e,1990 yılına kadar’da Simav’ bağlıydı. Toplam yüzölçümü 182 kilometre kare olup deniz seviyesinden 900 metre yukarıda ve Simav Sıra Dağlarının doğu yarısında engebeli bir arazidedir. Yıllık yağış ortalaması 380 milimetre ölçülüdür. İlçemizin ekonomisi tarım ve hayvancılıktan gelir sağlarken son yıllarda düzenlenen Kiraz Festivalleriyle adını yurt geneline duyurma çabasındadır. Yine yöremizin en üyük meyve pazarı Pazarlar’ da kurulmakta olup, üretilen meyveler bu pazardan ülkemizin belli başlı fabrikalarına pazarlanmaktadır…Eski köylerimiz arasında ilk medresesini kuran Pazarlar’da bugün bir Meslek Yüksek Okulu Eğitimini sürdürüyor…
*** PAZARLARLILARIN AKRABALARI AZERBAYCAN’DAMI…

Efendim bunca kitabi bilgiden sonra gelelim Simav fasulyesinin piyazına, Pazarlar’a 34 sene önce İzmir gurbetinden bir komşumuzun düğününe misafir olmuştum.(1976) Soğuk ve yağışlı ilkbahar günleriydi…5 gün kadar kaldığım Pazarlar’ın iki mahallesi vardı…AZ YAKA, ÇOK YAKA isimlerinde…Bu iki mahallenin arasında da hafiften boşluk bölüm vardı…İşte o meydanda Misafiri olduğum İzmir’den çocukluk arkadaşlarımla yağmurda çamurda çelik- çomak oyunuyla 5 gün geçirmiştim…AZ YAKA mahallesi diyoruz y, Simav-Demirciköy eşrafından değerli büyüğüm Folklör Araştırmacısı Dr.Recep Albayrak ağabeyimin araştırmalarına göre Pazarlar halkı Osmanlı Dönemi konar-göçer Yörük Tayfalarından olup günümüz Bağımsız Azerbaycan ve İran işgalindeki Güney Azerbaycan arazisinde AZLAR isimli bir TÜRK oymağı ile akrabalarmış…Yine Recep ağabeyimin notlarına göre Pazarlar , konar-göçer Ege Yörüklerinin GÖÇ YOLU üzerinde yer alıyor…Komşu ilçe Selendi Çıkrıkçı Yaylasından yola düzülen Türk kavminin en has evlatları Yörükler, Küplüce-Pazarlar-Yağmurlar-Karamanca-Söğüt-Kestel-Gölcük Yaylası-Emet,Tahtalı ve Koşu Yaylalarına bu güzergahı kullanarak yayla ve kışlak geleneklerini gerçekleştirirlermiş…İşte Pazarlar merkezide bu göç esnasında bir mola ve konaklama yeri olarak seçilip kurulmuş olsa gerektir. Çünkü yörede henüz bir antik çağ ören yeri tesbit edilememiştir. Ancak antik çağ yerleşimlerine çok uzak bir noktada değildir… Gelecekteki araştırmalarda bir tarihi değerler ortaya çıkıp ilçe tarihi yeniden değil baştan yazılabilir. Şimdilik Simav(Synaus) ve Gediz (Cadys) Antik şehirleri arasında sisli bir tarihe sahip bulunuyor.

***TÜRKİYE’NİN İLK KÖY GAZETELERİNDEN “KÖY RAPORU”

1999 yılında SİMAV’DA YAREN GELENEĞİ isimli bir kitap yayınlamıştım.Bu eserim o tarihte 10’dan fazla gazete ve dergide yorum yazılarıyla tanıtılmıştı.Ayrıca bu kitabımdan ötürü 2005 senesinden beri Ankara’da mahkemeliğim.Kayserili bir öğretmen benden davacı,dosyam halen Yargıtay’da…Her neyse, işte bu eserimi1999 Ağustos ayında gazetelerde okuyup duyan taa… Trabzon-Vakfıkebir ilçesinde ikamet eden HİKMET AKSOY adındaki gazeteci meslekdaşımdan telefon geldi. Yeni basılan kitabımdan adresine kargo edilmesini rica etti. Niçin ağabey dedim başlattı anlatmaya 1963-1967 yılları arasında Simav’ın Pazarlar Köyünde vatani görevini yedeksubay öğretmen olarak yapmış. Vatani Görevini yedeksubay öğretmen olarak Pazarlar Karakolunda yaparken ‘KÖY RAPORU’ adında gazete yayınlamış…Hikmet ağabeye ben Simav’da Yaren Geleneği isimli kitabımı postaladım…O da bana 1963’te Pazarlar’da yayınladığı KÖY RAPORU isimli Gazetenin birkaç nüsha fotokopilerini ve dönemin Milli Eğitim Bakanı, Dr. İbrahim Öktem’ den aldığı teşekkür belgelerini gönderdi…Ve demişti ki, “ Sevgili Alaattin, İlk köy Gazetesi ibaresinin daha sonraki yıllarda ilk olmadığını öğrendik. Ordu ilinde 1930’lu yıllarda böyle bir gazete yayınlanmış. Ama olsun Pazarlar’ da yayınladığım “KÖY RAPORU” hiç olmazsa ikinci yada köye yönelik yayınlar içinde en önemli atılımdı. İyi ki KÖYE RAPORU Pazarlar’ da çıktı da IŞIK SAÇTI… Bakınız bu belde köy şimdi İLÇE OLDU da, iyi de oldu şeklinde konuşmuştu.Bugün Simav tema gönüllüsü saygıdeğer ÖMER ÖNDER ağabeyin de bir yazısında köyde Kavak yetiştiriciliği ile ilgili bir yazısını da dikkat çekici buldum.Ömer Amca 85 yaşında olmasına rağmen Simav’ın yerel gazetelerinde hala kalem sallıyor,Allah uzun Ömürler versin.
Geçtiğimiz yıllarda bir Simav Kurtuluş gününde Eynal Kaplıcalarındaki Saklıbahçe ismindeki eski gazinonun bahçesinde tanıştığım Pazarlar Belediye Başkanı AHMET TORUN’u çok idealist görmüştüm.İlçesinde büyük başarılara imza atmış olmalı ki, hemşehrileri onu ikinci kez Belediye Başkanı seçmiş. Ahmet Başkanımız eğer beldesinin kültürel yönden mazisini anlatan bir kitap-broşür yayınlatırsa yada ilçenin Anı Müzesi kuracak olursa Trabzonlu Gazeteci HİKMET AKSOY ağabeyden Türkiye’nin ilk KÖY GAZETELERİNDEN “KÖY RAPORU” nüshalarından isteyip sergilemelidir…Pazarlarlı hemşehrilerimize İzmir gurbetinden selam olsun…Sağlıcaklakalın…

Alaattin Gürırmak-26-Mayıs-2010,İzmir

KAYNAK

Benzer Konular:

1. Simav’a Yol Gelmiyecekse! Simavmi Yola Gitsin? – Alaattin Gürirmak
2. ŞAPHANE DAĞININ GÖRKEMİ – Alaattin Gürırmak
3. SİMAV’I ÇEYİZ VEREN KÜTAHYA – Alaattin Gürırmak
4. Simav Fatihinin Izinde 26 Yıl – Alaattin Gürırmak
5. İsmaillerin İlçesi Simav – Alaattin Gürırmak

Şu günlerde Simav‘ı meşgul eden bir meseleye hepimiz şahitlik ediyoruz. Simav’daki sıcak su kaynaklarını arama izninin, Simav’ın ileri gelenlerinden habersiz olarak verilmesi meselesinden doğan Simav’ın Uşak‘a bağlanma girişimlerini ve tartışmalarını herkes şaşkınlık içinde izliyor. Bu tartışmaların ne olacağı konusu hala sırrını koruyor. Fakat işin gerçeği bu meselenin yeni bir mesele olmadığıdır. Arşivler Kütahya ‘ya uzaklık ve yeteri kadar faydalanılamama gibi sebeplerden ötürü, Simav’ın Uşak’ın bir ilçesi olma düşüncesinin, yeni bir düşünce olmadığını kanıtlıyor bize. Fakat şunu bilmek gerekir ki bağlanma isteğiSimavlilardan değil devletin bir tasarrufudur.

Osmanlı Arşivlerine baktığımızda,1326 (hicri) (miladi 1908) tarihli, 2647 dosya numaralı 66 gömlek numaralı ve 2687 dosya numaralı 63 gömlek numaralı iki belgenin, 1908 yılında Simav’ın Uşak’a bağlanmasının gerekli olduğu hakkındadır. Bu belgeler, Uşak’ın livaya, Banaz’ın kazaya dönüştürülerek, Banaz, Eşme ve Simav’ın Uşak’a bağlanması; Uşak’ın da Aydın vilayetine bağlanması konusundadır. Böyle bir öneri yapılıyor. Konu değerlendirilmek üzere askeriyeye bildiriliyor. Harbiye Nezareti, bunun askeri açıdan çok yararlı olacağını hatta sevkiyat ve celp işlemlerini kolaylaştıracağını rapor ediyor. Daha sonra konu hakkında görüşleri alınmak üzere Aydın valiliğine bir yazı gönderilip, konunun Aydın açısından uygun olup olmadığı soruluyor.

Fakat bundan sonrası açık. Simav hiçbir zaman Uşak’ın bir kazası olmadığına göre, Aydın valiliği bu konuda olumsuz görüş beyan ediyor. Bu olay kısa sürede nihayetlenerek kapanıyor. Günümüzdeki tartışmaların sonu ne olur bilinmez.

orjinal kaynak…..
alintidir.Simav.info sitesine üyelerce veya yetkililerce eklenen bir konudan alinmistir.

KAYNAK

Benzer Konular:

1. 1908’de Simav Uşak’a Bağlanmak İstemiş ! (Ahmet Demircan)
2. 1908 yilinda simav uşak’a bağlanmak istemiş! — ahmet demircan
3. 1908 yilinda simav uşak’a bağlanmak istemiş! — ahmet demircan
4. SİMAV KRONOLOJİSİ (1706-1920)- Ahmet DEMİRCAN
5. 1571 YILINDA NAŞA – Ahmet DEMİRCAN

SİMAV’A YOL GELMİYECEKSE! SİMAV MI YOLA GİTSİN?

-Efendim Gediz doğumlu Kütahya Milletvekili Sayın Dr. Soner Aksoy Simav’ın Sesi Gazetesini satın alan Mat ofset Matbaası ve Gazete Efe’m’in sahibi sadıcımız Mehmet Adil Turgut’u ziyaret ederek hayırlı olsun demiş…
(Gazete Efe’m Sayı:1049,16-Şubat-2010)

-İlçemizde yayınlanan gazetenin haberini okumaya devam edelim mi?..Gedizli Soner Aksoy Milletvekilimiz karşısında gazete patronu Mehmet Adil Turgut, usta müdürlerimizden Mustafa Arıgümüş ve Simav Belediye Başkanı Kasım Karahan’da olduğu halde konuşmasını şöyle devam etmiş; “Kütahya-Gediz DUBLE YOLU hükümetimiz tarafından 2010 yatırım proğramına alınmıştır.” Diyerek bu yol daha sonra Uşak’a kadar uzatılacak olup çevre ilçeler büyük fayda görecekmiş, nasılmı yörelerimizde yetiştirilen ürünler İZMİR Limanına daha çabuk ve hızlı ulaştırılacakmış…

Sohbet devam ediyor gazetemizin sayfasında, Bursa’dan Simav’a gelen yol için şimdilik bir müjde bulunmuyor. Hem Simav Organize Sanayi Bölgemiz Bursa Yolumuz üzerindeki Güneyköy Belediye sınırlarında ada-paftası belli olmuş yerimizi, PAZARLAR AYVALI Mahallesi yakınına taşırsak, GEDİZ-UŞAK Duble yoluna yakın olurmuşuz. Hem Pazarlar-Şaphane İlçeleri de bu Organize sanayiden istifade edecek olurlarsa Ankara’da Bakanlar nezdinde elimden gelen desteği sağlayabilirim şeklinde konuşmuş.
Bir tarihi bilgi,Pazarlar çok eskilerden Gediz’e bağlıydı sonra Simav’a bağlı köy oldu, 1990’dada siyasetçilerin planlamasıyla İlçe edildi. Şaphane’de Gediz’ e bağlı bucakken İlçe edildi.

Sayın Milletvekilimiz Simav Organize Sanayini Duble yola yakın olmalı derken eskiden Gediz’e bağlı Şaphane ve Pazarlar gibi küçük ilçelerinde ORTAK kullanılacak Organize Sanayiden istifadelerini usta bir siyasetle sağlamıyor mu sizce? Hem Kütahya,Tavşanlı ve Gediz Organize Sanayileri yüzde yetmişbeş doluluk oranlarına ulaşmadan uzakta kalan Simav Organize Sanayisine yatırım ayrılması,planlaması zormuş. Şimdi anlaşılıyor, Simava duble yol gelemiyorsa Simav duble yola doğru mu yürüsün!
GEDİZ duble yol sayesinde gelişsin serpilsin sonra Şaphane ve Pazarlar derken mecburiyetten yüzyılların ilçesi Simav da dahil olmak üzer GEDİZ’e bağlanıp, Kütahya’nın 80 kilometre ötesinde 1953’de Uşak’ın İL olarak ayrıldığı gibi yeni bir İL’in sınırları şimdiden belli mi olsun…

Bana sorarsanız yıllar önce Simav Organize Sanayi Bölgesi yanlış yerde planlandı…Bence doğru yer, Simav’ın 30 kilometre batısındaki KIRVADİ ovasında Aksaz köyümüzle HacıHüseyin efendi köyümüz arasındaki GELİNUÇTU koruluğu en ideal Organize Sanayi alanıdır. Fabrikaların dumanları, zehir atıkları ordan Simav Çayı yoluyla 60 kilometre İNSANSIZ ve BOŞ bir vadiden Sındırgı’ya kadar kimseye zarar vermeden akıp, tütüp gider.
Uşak Organize Sanayi Bölgesini bir gözünüz önüne getirin mesela Uşak Kent merkezinden 18 kilometre batısında yakınından geçen Gediz Çayı atıkları taaa Şeytanın değnekle dolaştığı Kula dağlarına insansız bir bölgeden boşaltmıyormu?
Uşaklılar Organize sanayilerini niye doğu tarafına BANAZ ilçesi yönünde kurmadılar? Öyle olsaydı ne kadar duman ve atık su varsa Uşak merkeze doğru gelecekti. Eğer Simav’ın organize sanayiside Simav’ın doğusundaki eski köyü Pazarlar AYVALI Mahallesi bölgesine götürülürse, bilinki ne kadar duman ve zehirli atık suyu varsa Kalkan köyümüz boğazından geçerek Simav Merkeze dumanları, zehirli sularıda Simav Ovasına saçılmıyacak mı?
Eynal Bölgesi Seralarında yetiştilen organik domatesleri, salatalıkları nereye pazarlarız o zaman. Hem ayvalı bölgesi Gediz’den Simav’a doğru gelen DEPREM FAYININ tam üzerinde yer alıyor gibi bence. Fabrikaları deprem fayının üzerine mi kuracaklar. İlk sarsıntıda yerle bir olunup ilçelerimiz ve ülkemiz ekonomisinin zarar görmesi için.
Evet SİMAVLI Kütahya Milletvekillerimiz İsmail Hakkı Biçer ve Prof.Alim Işık ağabeylerim sizler ne düşünüyorsunuz bu konuda. Simav’a Duble yol hayelse biz mi Duble yola doğru gideceğiz. Hani Tıpkı Eski Gediz,yeni Gediz misali eski Simav,Yeni Simav mı Olacağız.

16-Şubat-2010, İzmir
ALAATTİN GÜRIRMAK

KAYNAK

Benzer Konular:

1. ŞAPHANE DAĞININ GÖRKEMİ – Alaattin Gürırmak
2. Simava Beddua Eden Evliya – Alaattin Gürırmak
3. TÜRKİYE’NİN İLK KÖY GAZETESİ PAZARLAR İLÇESİNDE YAYINLANMIŞTI – Alaattin Gürırmak
4. Simav’ı Kim Uçuracak? – Alaattin Gürırmak
5. SİMAV’I ÇEYİZ VEREN KÜTAHYA – Alaattin Gürırmak

SİMAV’IN YÜZKİTABI!

Efendim,merkez nüfusu 25 bin ilçe toplamı 71 bin olan hangi ilçenin hakkında 100 kitap yazılıdır? Hani aklımıza şöyle gelebilir mi? Marka ilçeler olan Bergama, Alanya, Bodrum, Marmaris, Kuşadası, Çeşme, Ayvalık ya da İstanbul metropol ilçeleri hakkında 100 kitap yazılmışmıdır?
1992-1998 yılları arası İzmir’den ‘Bizim Simav’ isminde aylık dergi yayınlıyordum.Yıllar önce gurbet ellere savrulmuş nice hemşehrilerimizle bu dergi aboneliği işlemlerinde tanışma imkanım oldu.

Bunlardan en ilginçlerinden biri İstanbul Beşiktaş’da ikamet eden Simav – Yeşilköy Doğumlu Yüksek Mimar rahmetli İrfan Ertem ağabeyimdi. Kendisini Beşiktaş Serencebey Yokuşu Akdeniz apartmanındaki evinde ziyaret ettiğimde ‘Beşiktaş’ isimli bir Ansiklöpedi yazımı ile meşgul görmüştüm. Konrat oteline bakan apartmanın bahçesindeki çalışma ofisine ne zaman uğrasam Beşiktaş ilçesinde yetişmiş ünlü kişilerle tanışmışımdır. İrfan ağabeyim, yayınladığım Bizim Simav Degisinin en hararetli okuyucularındandı, beni sevmişti. Onda memleket hatıralarına vesile oluyordum. Çünkü Simav’dan göç edeli 30 yıl olduğunu söylüyordu. Yüksek mimar İrfan ağabeyim çok güzel turistik ilçe haritalarını da çizdiğini gördüm. Mesela, Bodrum,Truva, Marmaris gibi turistik ilçelerin çok güzel haritalarını çizmiş ve o memleketlerin belediyeleri Simavlı Yüksek Mimarının elinden çıkan turistik haritaları bastırmış. Hemen dostluğumuza güvenerek İrfan ağabeyimi Simav’ımız için göreve davet ettim. O yıllarda Eynal Kaplıcalarımızın yıldızı gittikçe parlıyordu, birde turistik harita bastırıp yabancı turistlerin ülkemize giriş yaptığı hava alanlarına ve limanlara dağıtımını gerçekleştirirsek ilçemiz Simav’a yabancı turistlerinde ziyaretini sağlamış olabiliriz dedik birlikte.

Sene 1992 yaz aylarından bir gün Yüksek Mimar İrfan Ağabey, EYNAL KAPLICALARINI ve Simav’ı tanıtan çok özel çizimini gerçekleştirdiği Turistik haritayla Simav’a gelir. Belediyemize ziyaretle başkanla görüşmek istediğini söyler. Genç başkanımızın işi başından aşkındır. Belediye dışında olduğundan görüşemez,onun yerine yetkili hemşehrimiz de İrfan ağabeye bir çay söyler, iyi dileklerini sunar ve yüksek mimar İrfan ağabeyimizi geldiği İstanbul’a uğurlar!
Turistik ilçelerde el el üstünde tutulan Yüksek Mimar İrfan ağabey memleketi Simav’a heyecanla getirdiği turistik harita çiziminin hiç kıymeti olmadığını ya da verilmediğini görünce “30 yıl önce ayrıldığım Simav’da değişen bir şey yok, 6 ay uğraşıp hazırladığım turistik harita basımı için herhalde bir 30 yıl daha beklemem gerekiyor” diye kalbi kırık İstanbul’a döndüğünü, telefonla İzmir’deki bana anlatınca baya üzülmedim desem yalan olur.
İrfan ağabeyim uzun uzun hazırladığı Beşiktaş Ansiklöpesinin basılıp basılmadı mı bilemiyorum…Ama rahmetlinin Simav Belediyesinden ters yüz edilişi hala kalbimde derin bir iz bıraktığını söylemeliyim. Hani yazımızın ilk başında Simav’ın yüzkitabı dedik ya. Keşke ilçemize ait basılmış 100 kitabımız olsa, Belediyelerin ticari broşürvari bastırdıklarını saymazsak Simav’ı anlatan 10 kadar eser mevcuttur.

Bu 10 Simav kitabının 4’ü de zaten bana aittir. Her neyse geçen aylarda yayınlanan Dr. Recep Albayrak ağabeyimin ‘DEMİRCİKÖY – Bir Köyün Anatomisi – İsimli Simav kitabını mutlaka edinmelisiniz. Demirciköy başlığı altında ilçemiz SİMAV’a ait çok önemli belgesel konularda yer verili. Gelelim Simav fasülyesinin piyazına. Simav’ın yüzkitabı dedik ya, aslında Simav’ın Facebook’u demem gerekiyordu.
Hani şu internetteki sosyal paylaşım ağ sitesi, facebook demenin Türkçemizde yüzkitap demek olduğunu biliyormuydunuz.

Efendim bu ağ sitesine tüm dünyada 430 milyon kişi üyeymiş.
Yani bu Facebook sitesinin 430 milyon ziyaretçisi bulunuyor.
Geçtiğimiz yılın kasım ayında birilerine kızdığıma Facebook internet sitesinde bir SİMAV SAYFASIDA ben açtım, ismine ”simav simav grubu” adını verdim, ve başladım Simav’ı tanıtan yazılar, fotoğraflar eklemeye. Bilgisayar operatötü değilim. Daktilo geleneğinden gelen biri olarak el yordamıyla facebook’da ilçemiz Simav’ı en güzel şekilde tanıtmaya anlatamaya özen gösteriyorum.
Aynen 25 yıldan beri olduğu gibi. Ama birde ne göreyim. Sırf hava olsun diye onlarca Simav sayfası açılmasın mı? Ya kalkıp benim bin bir zahmetle Simav dağlarında çektiğim fotoğrafları beni sayfadan kopyalayıp kendi sayfalarına eklediklerinde öyle havalara giriyorlar ki sormayın. Benim çekimim fotoğraflarla hayran sayılarını artırıyorlar. Eh bizde ses çıkarmıyoruz. Önemli olan Simav ise gerisi teferuattır prensibiyle.
Ama bir disiplinde olmadığından Facebook sosyal paylaşım internet sitesi adeta Simav sayfaları çöplüğüne dönmüş vaziyette.
Üç-beş Facebook sayfasında hala güncelleme yapıldığından Simav tanıtımı devam ediliyor.
Ya diğerleri? Sayfalar Simav adına açılıp açılıp bırakılmış. Uğraşan, ilgilenen yok. Evet Simav’ın basılmış yüz kitabı yok ama facebook denen internet sitesinde 100 kadar sayfası var. İşte yazımızın başlığına Simav’ın yüzkitabı (Facebook’u) dememiz ondandı….

Sağlıcaklakalın

04-03-2010, İzmir
Alaattin Gürırmak

KAYNAK

Benzer Konular:

1. Simav’ı Kim Uçuracak? – Alaattin Gürırmak
2. Simav Ulu Camii Kitabesinde Ne Yazıyor? – Alaattin Gürırmak
3. Simav Çöküntü Alanı – Alaattin Gürırmak
4. Simav Plajında Ne Zaman Yüzeceğiz – Alaattin Gürırmak
5. Simav’in Internetdeki Savaşi! – Alaattin Gürirmak

Milletlerin hayatında halk tedavi yöntemleri hiç şüphesiz kendi tarihleri kadar uzun bir geçmişe sahiptir. Türklerde, İslâmiyet’ten önce şamanlar, büyücülük, falcılık, kötü ruhları kovma gibi birçok görevin yanı sıra şifaya yönelik fonksiyonları da yerine getiriyorlardı. Şamanların haricinde bozkır kültürünün gereği ve tabiat-insan ilişkisinin tabii sonucu olarak da insanlar dâhili ve harici hastalıklara karşı tedavi yöntemleri geliştirmiş ve bunu yüzyıllar boyu yaşata gelmiştir.
Halk tedavi yöntemleri, tesadüfler üzerine inşa edilmiş yöntemlerden ibaret değildir. Yüzyılların tecrübelerinin tabiatla birleşmesi sonucunda doğmuşlardır. Bu yöntemler, tarihin derinliklerinden getirilen tecrübelerin halkın dimağında şekillenmesi ve günümüze kadar sürdürülmesi ile canlı tutulmaktadır. Bunda, Türk milletinin sözlü kültür geleneğini yaşatmasındaki ustalığı önemlidir. Bu hastalıkların bazıları batıl itikatları içerdiği gibi birçoğu da modern tıbbın oluşmasına ön ayak olmuş gerçeklerdir. Özellikle günümüzde alternatif tıp olarak karşımıza çıkan ot ile tedavi, modern tıpta yadsınamaz bir gerçektir.
Tüm Türk dünyasında olduğu gibi, Simav’da da halk, kendi pratik tedavi yöntemleri kullanmaktadır. Halk, birçok hastalığın tedavisini kendi yapmakta ve bunu gelecek nesillere aktararak kültür mirasını geleceğe taşımaktadır.
Aşağıdaki bazı halk tedavi yöntemleri Simav’ın bazı köylerinden derlenmiştir. Simav ve köylerinde uygulanan bazı halk tedavi yöntemleri şunlardır:

Ağrı: Ağrıyan bölge harici isebalık yağı sürülür ya da balık sarılır. Ağrı dâhili ise “gabarcık” denilen bitkinin taneleri yutulur veya “akbaşlı” kaynatılıp içilir.
Ayak Yarası: Ayak yaraları için gabarcık bitkisinin olgunlaşıp kırmızılaşan taneleri yutulur ya da ezilerek yaraya sürülür.
Aydeş Hastalığı: Simav’da “aydeş” kelimesi zayıf, cılız anlamına gelir. Aydeş hastalığı çocukta halsizlik ve aşırı zayıflama şeklinde kendini gösteren bir hastalıktır. Bu hastalığın tedavisine “Aydeş Kesme” denir. Hastalanan çocuk bu hastalığın tedavisinde uzman olduğuna inanılan bir kadına götürülür. Kadın, dört yolun kesiştiği bir kavşağa bir kazan koyar ve içine su doldurur. Bu suda çocuğu yıkar. Yıkarken aynı zamanda okur ve eline aldığı bıçağı devamlı surette suya sürer. Bıçakla aydeş hastalığının önünün kesildiğine inanılır ve hastalık tedavi edilmiş olur.
Basur: Bu hastalık için gabarcık bitkisinin olgunlaşan taneleri kaynatılır ve suyu içilir. Kuşburnu veya ısırganın suyu da bu tedavide kullanılmaktadır.
Bel İncinmesi: Beli incinen kişi sırtüstü yatırılır. Bir kişi hastanın ayaklarına ya da karnına oturur. Bir kişi de hastanın başına bağladığı bezle başını çeker. Küt sesi duyulunca tedavi bitmiştir. Sırtı çiğnetmek de uygulanan bir diğer tedavi yöntemidir. Ya da incinmiş bele balık konur bağlanarak vücudun yağı özümsemesi beklenir.
Bertik: Burkulan yere haşlanmış bulgur, soğan ya da et sarılır. Sarılan şeyin tuzla dövülmesine ve sıcak olmasına dikkat edilir. Ayrıca koyunun kuyruk altındaki yağlı kısım, yani koyun kapağı denilen kısım sarılarak da bertik tedavisi yapılmaktadır.
Boğaz Ağrısı: Çekirdeği çıkarılmış zeytin veya elma dövülerek bir bez ile boğaza sarılır.
Böcek hastalığı: Çocuklarda görülen bir hastalıktır. Çocukta burun kuruması ve gözlerde parlaklık şeklinde kendini gösterir. Bu hastalık, “Böcükcü” ya da “Ocağı” denilen yaşlı kadınlar tarafından yapılır. Tedavinin yapıldığı yere “Ocak” denir. Önce samanlıktan siyah bir böcek bulunur. Böceğin samanlıktan bulunması şarttır. Ocağı, böceği çocuğun burnunu sokup çıkararak okur. Bu işlem bitince çocuğun başına bir parça tereyağı konur ve böcek tereyağının üstüne yapıştırılır. Sonrasında çocuğun başı bir şapka veya tülbentle bağlanır. O şekilde birkaç gün kaldıktan sonra çıkarılır. Bu şekilde tedavi tamamlanmış olur.
Cilt Yarası: Çakmak taşını sürterek tedavi edilir. Buna “çakmak çaktırmak” denir. Bu işi herkes layıkıyla yapamaz. Bu tedaviyi yapabilen kişinin nasıl ehil olduğunu kimse bilmez. Cilt yarası üzerine okunup üflenir. Daha sonra iki çakmak taşı yaranın üzerinde birbirine sürtülür.
Diş Ağrısı: Diş ağrısı için kabak sapı yakılarak külü diş üzerine konur. Ağrıyan dişe kolonyalı pamuk konulması da diğer bir yöntemdir.
El Yarası: El yaraları için kına yakılır.
Gızılcık: Gözlerin kızarması ve acıması şeklinde kendini gösteren bir hastalıktır. Göze bal sürülerek tedavi edilir.
Göbek Düşmesi: Ağır kaldırınca ya da yüksek bir yerden atlayınca göbeğin düşeceğine inanılır. Göbeği düşen kişinin karın bölgesinde şiddetli bir ağrı oluşur. Bu kişi sırtüstü yatırılır. Bir bez yardımıyla, düğümü göbek üstüne gelecek şekilde bağlanır ve oklava yardımı ile iyice sıkılır. Sıkan kişi tedavinin bittiğine kendince kanaat getirince göbek yerine oturdu diyerek bezi çözer. Bu tedaviyi ehil olduğuna inanılan kişi yapabilir.
Grip: Papatya ya da akbaşlı kaynatılarak içilir.
Kurdeşen: Bir tür cilt hastalığıdır. Küçük kırmızı sivilceler şeklinde kendini gösterir. Bu hastalığa yakalanan kişi, sabah ezanı okunurken, “Ben bir şey oldum, kurdeşen oldum ham hu.” diye bağırtılır. Ya da “aşı” denilen, kırmızı bir toprak, suyla karıştırılıp içilir. Böylece hastalığın geçeceğine inanılır.
İtdirseği: İtdirseği gözde çıkan bir tür çıbandır. Gözünde itdirseği çıkan kişi sokağa sırtüstü yatırılır ve yüzüne bir tülbent örtülür. Tülbendin üstüne bir parça ekmek konulur. Ekmek bir köpek tarafından kişinin yüzünden aldırılır. Bu şekilde tedavi edilmiş olur.
Kanama: Kanayan yere kül ya da tütün basılır.
Kırık Tedavisi: Bir sabun bıçakla kazınarak elde edilen sabun kırıntıları ile yumurtanın akı bir tabakta karıştırılır. Elde edilen karışım bir bez yardımı ile kırık bölgeye sarılır. Bir süre sonra karışım sertleşerek alçı görevi yapar. Yaklaşık bir ay sonra kol açılır.
Kulak Sancıması: Bir sarımsak dişine kırk kere iğne saplanır ve kulağın deliğine konulur. Ya da kulağın içine anne sütü damlatılır.
Kulunç: Kulunç olan bölge elle ovularak tedavi edilir. Başka bir yöntem ise; demirden bir tasın kenarları kulunçlu bölgeye sürülür. Kulunç hangi bölgede olursa olsun, başparmak ile işaret parmağı arasındaki kas ovulur.
Morboğan Hastalığı: Bu hastalık çocuklarda görülür. Aşırı öksürük ve öksürerek morarma şeklinde kendini gösterir. Çocuk, köyün birkaç yerinde bulunan ve “Morboğan Deliği” denilen, yere kazılmış bir tünelden geçirilerek tedavi edilir.
Ot Kesme Hastalığı: Bu hastalık, çocuklarda, vücutta çıkan yaralarla kendini gösterir. Bu hastalığı ehil olduğuna inanılan kişiler tedavi edebilir. Tedavi bir kerede bitmez. Üç seans sürer. Tedavi eden kişi, hasta olana çocuğa okur ve en sonunda tükürür. Üç seansın sonunda tedavi tamamlanır ve hastalık iyileşir.
Saç Kıran: Sarımsak suyunun sakal çıkardığına ve saç kıranı iyileştirdiğine inanılır.
Sarılık: Sarılık hastalığının tedavisinde iki yol izlenir. İlk olarak “Sarıçiçek” denilen ve sadece sarılık hastalığının tedavisinde kullanılan bir ot kaynatılır, suyu içilir ve bu su ile yıkanılır. İkinci yol ise; hastanın iki kaşı arası kesilir ve çıkan alna sürülür.
Siğil: Siğil hocaya okutularak tedavi edilir. Bunun yanında ham incirin sütü siğil üzerine sürülür.
Sivilce: Sülüklerin çok olduğu yerlerde olan, “Sülük Çamuru” denilen bir tür kaygan çamur sivilce üzerine sürülür.
Temreke: Tende çıkan, kuruma ve kabarma şeklinde kendini gösteren bir cilt hastalığıdır. Tedaviyi hocalar yapar. Hoca yarayı okuyarak tedavi eder. Okunan duanın başlangıcı şöyledir: “Em epremu ermem fe inna müprimun”. Tedavi bir kerede tamamlanmaz. Hasta olan kişi belirli bir süre aksatmadan hocaya gider. Hoca yaraya okurken aynı zamanda yaranın üstünde bir söğüt dalı gezdirir. Tedavinin en sonunda ise bu çubuğu yaranın üstünde keser.
Yel: Kasları üşütmekle ya da kasları ani hareket ettirmekle oluşan kas rahatsızlığıdır. Hastalık, rahatsız olan bölgeye bal peteği sarma ile tedavi edilir.
Yılancık: Yılancık eklemlerde ağrılı şekilde kendini gösteren bir hastalıktır. Bu hastalığın tespitinde “Yılancık Taşı” denilen küçük taşlar kullanılır. Bu taşların ürediğine, öldüğüne, yemek yediğine, erkek ve dişiliklerinin olduğuna inanılır. Bu taşlarla hastalığın tedavisi yapılmaz. Sadece hastalığın olup olmadığı tespit edilir. Kişinin ağrıyan yerine bu taşlardan konulur. Eğer taş, mıknatıs gibi ağrılı bölgeye yapışırsa hastalık mevcuttur. Yapışmazsa yoktur. Hastalık varsa doktora başvurulur.

KAYNAK

Benzer Konular:

1. Simav’da Şap Karantinası
2. Simav Halk Eğitim Merkezi Bilgisayar Okulu Gibi
3. Hisarcık’ta Halk Oyunları Kursu Açıldı
4. Halk Eğitimden Yil Sonu Sergisi
5. Halk Konserleri Düzenleniyor

Müziğin dinimizdeki yeri hep tartışıla gelmiştir. Günah mı değil mi, ne kadarı caiz, ne kadarı haram? Bu konuda herkes kendi kanaatine göre bir yorum getirmiştir. Bu yazıda çalgılı ilahilerin dinimizce caiz olup olmadığını ortaya koymak istiyorum. Ama o konuya geçmeden önce dinimiz çalgıya, müziğe nasıl bakıyor kısaca bir göz atalım.

Bunu öğrenmek için kuşkusuz en sağlam kaynak kitabımız Kur’an, hadis ve tefsirlerdir.

Şeyhzade, tefsirinde İsra suresinin 64. âyetinde şeytana ‘sesinle oynat’ tabirinin, ‘çalgı ile oynat’ demek olduğu, bu ayetin her çeşit çalgıyı haram ettiği bildirilmektedir.
En’am suresinin 70. âyetinin tefsirinde, dinlerini şarkı ve musiki ile, oyun ve eğlence haline sokanlardan uzak dur denmektedir.

Çalgısız nağmeli sese semà, teganni denir. Çalgı ile birlikte olan insan sesine gına (müzik) denir. Gına dinimizde haramdır. (Dürr-ul mearif)

Peygamber Efendimizin bazı ayetlerin açıklamalarını o zamanın müfessirlerinden öğrenelim:

Ceres (çan, zil, çıngırak), şeytanın mizmarıdır (çalgısıdır). [Müslim, Ebu Davud, Nesai]

Cenab-ı Hak, zurna, gırnata, ud, def gibi bütün çalgı aletlerini, cahiliyet döneminde tapınılan putları kaldırmamı emretti. [ İ. Ahmed]

Bir zaman gelecek, zina, içki ve mizmarı [çalgıyı] helal sayanlar çıkacaktır. [Buhari]

İblise, “Mizmarlar (çalgılar) müezzinin, yazıların dövme, Resulün (elçin) kâhinler ve falcılardır” denildi. [İbni Ebiddünya, İbni Cerir, Taberani]

İki ses melundur: Nimete kavuşunca çalgı, musibete maruz kalınca feryat. [Bezzar]

Miladi 873 ile 970 yılları arasında yaşayan meşhur tefsir, hadis ve fıkıh âlimi İmam-ı Taberani şöyle buyuruyor:

„Şunlar gelmeden önce salih amel işlemekte acele edin:
Sefihler (zevk ve eğlenceye düşkün olanlar) başa geçmeden, güvenlik kuvvetleri çoğalmadan, hüküm rüşvetle satılmadan, adam öldürme hafife alınmadan, akraba ziyareti kesilmeden, Kur’an mizmarlardan (çalgılardan) okunmadan, Kur’anı şarkı gibi okuyanlar öne geçmeden.“

Görülüyorki, 1200 yıl önce söylenenler bugün harfi harfine uygulanmaktadır.

Bakınız, ne kadar ince bir çizgi üzerindeyiz. Abdülkadir-i Geylani hazretleri diyorki, raksa (oyuna) helal diyen kâfir olur. Aynı şekilde, Burhâneddin-i Mergınânî’de şöyle buyuruyor: Kur’an-ı kerimi teganni ile okuyan hafıza, ne güzel okudun diyen kimsenin imanı gider. Tecdîd-i iman gerekir.

Bu hadis ve tefsirlerden sonra asıl konumuza dönelim.
Bildiğiniz gibi günümüzde çalgılı, müzikli ilahiler yaygın hale gelmiştir. Bu ilahileri söleyen bir çok kişi çıkmış, albümler yapılmış, videoklipler çekilmiştir. Bu klipler ise islami kanal diye adlandırılan kanallarda bütün gün gösterilmektedir. Artık esasa uygun olan ilahilerimizi kimseler dinlemiyor. Çalgılı olması nefsimize daha hoş geliyor. Bu ilahileri söyleyenler birer türkücü gibi kliplerde şekilden şekile giriyorlar, Allahtan, peygamberden bahsediyorlar ve aklı sıra ibadet ettiklerini zannediyorlar. Sorulduğunda ise bu sayede çocukların, gençlerin İslama daha yakın olmaları ve dinimizi sevmeleri sağlanacakmış. Dinimizin haram kıldığı çalgılarla dinimizi sevdirmenin ne gibi bir mantığı olabilir. Arkada org, gitar, piyano, bateri çalarken, bir türkücü gibi kliplerde dans ederken, Cenab-ı Hakk’ın, Peygamberimizin ismini telaffuz etmek, O’ndan kırk yıllık arkadaşıymış gibi bahsetmek edebe sığar mı, hiç mi düşünülmez, korkulmaz?
Peygamberimizin ismini telaffuz edilirken, ardından salavat-ı şerif getirmek gerekmez mi? Bu mesuliyetten kurtulmak için biz Türkler Peygamberimizin ismini Türkceleştirip Mehmet koyduk.
Bakınız, İmamı Gazâli Kimyâ-yı Saâdet eserinde ne diyor: “ Peygamber Efendimiz bir eve geldi. Cariyeler tef çalıyor, şarkı söylüyorlardı. Peygamberimizi görünce Resullullahı övmeye başladılar. Peygamberimiz, ‘Susun, söylediğinize devam edin’ buyurdu. Çünkü onu övmek ibadettir. Eğlence, oyun arasında ibadet olmaz, caiz değildir.
Bugün ise bu yasak olanlar yapılıyor ve yayılıyor.

İnsan düşünmeden edemiyor. Acaba buradaki gerçek maksat nedir?

Müzik, sadece İslam da değil, diğer dinlerde de yasaktı. Sonradan Hıristiyanlık’ a papazlar tarafından org sokuldu. Protestanlar ise daha da ileri gittiler ve kilisede hem müzik söylemeye, hem de dans etmeye başladılar. Bu ABD’de çok yaygındır ve ‘gospel music’ olarak geçer. Bizim yaptığımız ise bundan farklı bir şey değildir.
Öyle ki 2003 senesinde Regaib Kandili’nde, Sirkeci Hoca Paşa Camii’nin avlusunda kadın erkek karışık tasavvuf müziği konseri verildi. Neredeyse, aynı Protestanlarda olduğu gibi çalgı mescide girmek üzere. Dinler arası diyalog tuzağı ile her açıdan onlara benzemeye çalışıyoruz. Bazı ilahiyatçılar daha da ileri gidip, kiliselerde olduğu gibi Camilerde de resim sergileri yapılmalı, klasik müzik ve tasavvuf müziği konserleri verilmeli diyor. Gerekçe olarak da 21. yüzyılda yaşadığımızdan değişimin şart olduğu gösteriliyor ve Ku’ran’ın yeniden tefsir edilmesi gerektiği söyleniyor.

Dinimizde tasavvuf vardır ama tasavvuf müziği diye bir şey yoktur. Bugün birtakım dünya kazançlarını temin etmek için ve aynı zamanda insanlara İslam‘ı yanlış öğretmek için böyle şeyler uydurulmuş, hatta Mevlana Hazretlerini de kendi çıkarları için alet etmişlerdir.
Bugün “sema gösterisi” adı altında aslı astarı olmayan etkinliklerde semazenlerin dönmeleri ibadet diye sunuyorlar. İbadetten maksat para kazanmak ve memlekete turist çekmektir.

İlahileri, mevlidleri, salavat-ı şerifleri çalgı ile söylemek bidattir. İnsanı dinden çıkarır.

Bir arkadaşı düğününe, şarkılı türkülü olmasın diye çalgılı ilahi söyleyen birini getirmiş. Assolist gelinceye kadar sahnede, bir piyanist- şantör edasında biri, çalıp ilahiler söylüyor. Sonra sahneye assolistimiz geliyor ve bir türkücü gibi karşılanıyor. O da bir türkücü gibi başlıyor söylemeye. Büyükler utandıkları ve alkış ile eşlik edemedikleri için sahneye küçük çocuklar çıkıp dans etmeye başlıyorlar.

Hedefe emin adımlarla varılıyor. Dinimizi, çocuklarımız sevsin diye haram ile sevdiremezsiniz. Bir çocuğun sırf matematik dersini sevsin diye yanlış yaptığı hesabı, doğru diye tasdik edemezsiniz. Temeli sağlam olmayan bir bina fazla ayakta duramaz ve hafif bir sarsıntıda yıkılır.

Ilımlı İslam adı altında dinimiz Protestanlaştırılmaya çalışılıyor. ABD’de kiliselerde yapıldığı gibi, camilerimize de şarkı ve dansı sokmaya çalışıyorlar. İngilizce söylenen sözüm ona ilahilerde Allah yerine „Lord“ tabiri kullanıyor. Lord ise Protestanların Allah’a verdikleri bir addır. Müslümanlar bu konuda çok dikkatli ve gözü açık olmalıdır.

Hepimiz müzik dinliyoruz. Günah olduğunu bilsek de dinliyoruz, çünkü nefisimizle tam manasıyla mücadele edemiyoruz. Ama dikkat edelim , bunlar helaldir demeyelim. Harama helal demek insanı kâfir yapar. Müzik haram, çalgı haram. Çalgı ile ibadet haramsa o zaman yapılan bu arabesk pop ilahiler tabiri caizse duble haram.

Her müslüman bu konuda bilinçli ve dikkatli olmalı. Harama helal dememeli. Bilmediğimiz konular hakkında kendi nefsimizin hoşuna gittiği için kendimize göre yorum yapmamalı, fetva vermemeli.

Saygilarimla

Mehmet Kemal Akbas

Not: Bu yazida düzenlemede yardimini esirgemeyen sayin Güzide Cinevize tesekkürlerimi sunarim.

KAYNAK

Benzer Konular:

1. Türkiye, Su ve İsrail – M. Kemal Akbaş
2. Hürriyet’in Din Düsmanlığından Usandım Artık – M. Kemal Akbaş
3. Simav’da İtfaiyenin Yeri – Mehmet Kemal Akbas
4. Araniyor – M. Kemal Akbas
5. Simav´a Off-Road Hayal Mi? – M. Kemal Akbaş